به گزارش روابط عمومی اداره‌کل کتابخانه‌های‌عمومی استان خراسان شمالی، نشست گرامیداشت روز حافظ شیرازی با حضور اعضای محفل ادبی رونیز روز چهارشنبه ۲۲ مهرماه در محل کتابخانه عمومی شهید ارغیانی برگزار شد و در آن ابعاد گوناگون اندیشه، زبان و هنر شاعری لسان‌الغیب مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.
در آغاز این نشست، اعضا به خوانش زندگینامه حافظ و آشنایی با روزگار و قرن هشتم هجری پرداختند. سپس ویژگی‌های ساختاری و محتوایی شعر حافظ و دلایل تمایز و جاودانگی آن بررسی شد؛ از جمله این نکته که حافظ صرفاً شعر نمی‌سراید، بلکه ذهن خواننده را به چالش و حرکت درمی‌آورد. چندلایگی معنا، حضور همزمان تضادها و توانایی یک بیت در آفرینش برداشت‌های گوناگون، از دیگر محورهای این گفت‌وگو بود و اعضا در نهایت به این نتیجه رسیدند که بخشی از دشواری و جذابیت شعر حافظ، در کنار هم نشاندن واژه‌های آشنا در ساختارها و رابطه‌هایی غیرقابل‌پیش‌بینی است.
در ادامه، هر یک از اعضا شعری از حافظ را که بیشترین همخوانی را با احساس و تجربه‌های شخصی‌شان داشت، انتخاب و خوانش کردند. همزمان با این بخش، ابیات برگزیده حافظ با هنر خوشنویسی بر روی لوح‌های مزین به نقش‌ونگار و نام محفل ادبی رونیز نگاشته می‌شد تا در پایان به عنوان یادگار به حاضران تقدیم شود.
یکی از بخش‌های برجسته و جذاب این نشست، سخنان اسماعیل عسکری؛ کارشناس فرهنگی کانون پرورش‌فکری کودکان شهرستان درباره بررسی ظاهری، ساختاری و موسیقایی برخی ابیات حافظ بود که با اشاره به ظرافت‌های زبانی و آوایی شعر، موجب شگفتی اعضا و ترغیب آنان به مطالعه عمیق‌تر در حوزه حافظ‌شناسی شد. وی برای نمونه با طرح بیت آشنای: رشته تسبیح اگر بگسست، معذورم بدار / دستم اندر دامن ساقی سیمین‌ساق بود
به ظرفیت موسیقایی و نقش برجسته آوای حرف «سین» در بافت کلام اشاره کرد؛ آوایی که در واژه‌هایی چون تسبیح، بگسست، دستم، ساقی و سیمین‌ساق حضوری چشمگیر دارد. در خوانشی هنری از این تکرار آوایی، طنین آرام و پیوسته «س» با نوعی زمزمه، مکث یا دعوت به سکوت تداعی می‌شود؛ گویی موسیقی کلام نیز در کنار معنای بیت، بخشی از فضای پنهان و ظریف آن را می‌سازد. چنین نگاهی، اعضا را متوجه این نکته ظریف کرد که در شعر حافظ، حتی انتخاب و چینش صداها نیز در شکل‌گیری تجربه‌ای چندلایه از اثر نقش دارد.
در بخش پایانی این نشست دلنشین، محفل با خوانش غزلی زیبا از حافظ و برداشتن لوح‌های خوشنویسی‌شده از میان صفحات دیوان حافظ به کار خود پایان داد؛ لحظه‌ای به‌یادماندنی که طی آن هر عضو، توشه‌ای از پیوند عمیق شعر، هنر و اندیشه با خود به همراه برد تا محفل ادبی رونیز بار دیگر فرصتی برای نزدیک شدن به جهان بیکران لسان‌الغیب فراهم آورد.
