به گزارش روابط عمومی اداره کل کتابخانههای عمومی استان خوزستان، در روزهایی که میناب در غم از دست دادن دانشآموزان معصوم فرو رفته، فضای مدارس هندیجان نیز رنگی از اندوه به خود گرفته است. دانشآموزانی که هرچند کیلومترها دورتر زندگی میکنند، با شنیدن خبر حادثه تلخ، دلشان به سوی همسالان شهیدشان در میناب پر کشیده است.
در کتابخانه شهید مدرس هندیجان، جمعی از دانشآموزان هنگام ورق زدن کتابها لحظهای مکث میکنند و نام میناب را با حسی آمیخته به احترام و دلتنگی بر زبان میآورند. برای بسیاری از آنها، تصور اینکه دوستانی در شهری دیگر، صبحی مانند همه صبحها وارد کلاس شدند اما فرصت ادامه رؤیاهایشان را نیافتند، جانکاه و سنگین است.
در نگاه این کودکان، غم از دست دادن دانشآموزان مینابی تنها خبر یک حادثه نیست؛ زخمی است که به قلب تمام دانشآموزان این سرزمین رسیده است. برخی از آنها در دفترهایشان نقاشیهایی کشیدهاند که آسمان را پر از ستاره نشان میدهد؛ ستارههایی که یاد کودکانی را زنده نگه میدارد که حالا فراتر از قاب زمین آرام گرفتهاند.
فضای مدارس هندیجان در این روزها سرشار از سوالهایی کودکانه اما عمیق است. چرا نیمکتهایی باید خالی بماند؟ چرا دفترهایی باید ناتمام بماند؟ چرا رؤیاهایی باید در میانه راه پرپر شود؟ پاسخ این پرسشها شاید برای بزرگسالان دشوار باشد، اما برای دانشآموزان هندیجانی تنها یک چیز روشن است: فراموش کردن دوستان مینابی ممکن نیست.
این همدلی کودکانه میان دو شهر، نشان میدهد که فاصلههای جغرافیایی نمیتوانند پیوندهای انسانی را کمرنگ کنند. دلتنگی دانشآموزان هندیجان برای شهیدان مدرسه میناب، تبدیل به پلی از احساس شده است؛ پلی ساخته شده از اشک، احترام و قلبهایی کوچک اما بزرگتر از بسیاری بزرگسالان.
امید دانشآموزان این است که یاد این عزیزان همچنان در کلاسها، کتابها و دلهای همه زنده بماند و فضای آموزشی سراسر کشور به مکانی امنتر و آرامتر برای کودکان امروز و آینده تبدیل شود.
