به گزارش ادارهکل روابط عمومی و امور بینالملل نهاد کتابخانههای عمومی کشور، کتاب «سبزترین امام (زندگانی امام حسن مجتبی علیهالسلام از ولادت تا شهادت)» تالیف علی شعیبی در ۲۰۴ صفحه از سوی دفتر نشر معارف منتشر شده است.
این اثر، یک کتاب بسیار خوشخوان و روان و در عینحال جامع و مانع است که در عین روانی و شیوایی متن، از حیث دقتهای علمی و استنادی نیز بسیار قوی است و یک سیر منطقی و جامع و منسجم را درخصوص دوران زندگانی امام مجتبی (علیهالسلام) از پیش از تولد تا شهادت به مخاطبان نوجوان خود ارائه میدهد.
علی شعیبی این کتاب مصور را در ۶ فصل نگاشته است. نویسنده بعد از مقدمه که اطلاعات مهمی را به مخاطب ارائه کرده تا بتواند بهتر از محتوای کتاب بهره ببرد، در فصل نخست، به مهمترین وقایع زندگی امام مجتبی (علیهالسلام) در دوران کودکی و نوجوانی پرداخته است؛ دورانی که مقارن با حیات نبی اکرم (صلیالله علیه و آله) بوده است. در کنار نکات تاریخی مهم مربوط به این برهه از زندگی امام مجتبی، برخی از مهمترین فضایل آن حضرت در آیات قرآن به گواه روایات شیعه و سنی در پایان این فصل، به شکل نقل داستان شأن نزول این آیات ذکر شده است.
فصل دوم، با وقایع بسیار مهمی که منجر به غصب خلافت و شهادت مادر بزرگوار ایشان، حضرت صدیقه کبری (سلامالله علیها) شد آغاز میشود و تا پایان دوران امامت پدر بزرگوارشان امیرالمؤمنین (علیهالسلام) و شهادت ایشان ادامه مییابد. نقشآفرینیهای مهم امام حسن مجتبی (علیهالسلام) در این بازه زمانی، مباحث اصلی کتاب در این بخش است. ضمن اینکه با ترسیم فضای حاکم بر اوضاع سیاسی و فرهنگی جامعه در این بازه، باعث میشود که مخاطب، اصلیترین فصل کتاب که مختص به دوران امامت ایشان است را خیلی بهتر درک کند.
فصل سوم، از آغاز امامت و خلافت امام مجتبی علیه السلام آغاز میشود و تا صلح امام حسن مجتبی علیه السلام ادامه مییابد. این فصل مهمترین فصل این کتاب است؛ بسیار بصیرتبخش و پر نکته برای امروز ما. نکات بسیار مهمی از تاریخ تحلیلی زندگانی امام در این بازه زمانی در این فصل گنجانده شده. مخاطب به خوبی متوجه مفهوم جنگ نرم میشود و متوجه میشود در چه شرایط این جنگ نرم کارگر میافتد و امام معصوم را نیز در تنگنایی قرار میدهد که با چون معاویهای صلح کند!
فصلهای چهارم و پنجم، به روایت دوران زندگی امام مجتبی (علیهالسلام)، بعد از کنارهگیری از خلافت تا شهادت ایشان اختصاص یافته و در خلال آن، فرجام شخصیتهایی نظیر قاتل امام، معاویه، زیاد بن ابیه و... را نیز به شکلی عبرتآموز بیان میکند.
فصل پایانی، یکی از فصلهای جذاب کتاب است که به ذکر برخی از کمالات اخلاقی و رفتاری و سبکزندگی کریم اهل بیت امام حسن مجتبی (علیهالسلام) اختصاص یافته و حاوی نکاتی بسیار آموزنده و کمتر شنیده شده است.
در بخشی از کتاب میخوانیم:
«امام حسن مجتبی علیهالسلام در بخشی از سخنرانیای که در مسجد کوفه بعد از انعقاد صلح با معاویه ایراد کردند، دربارهی فلسفه و علت انعقاد این صلح با کسی چون معاویه چنین بیان فرمودند: پیامبر صلی الله علیه و آله از ترس قوم خود، وقتی تصمیم داشتند شبانه او را بکشند، به غار پناهنده شد. علت فرار ایشان این بود که یاور نداشت. اگر یار و یاور داشت، با آنها میجنگید. پدرم نیز دست از خلافت برداشت و با اینکه مردم را قسم داد و از یاران خود کمک خواست، اما به او کمک نکردن. اگر امیرالمؤمنین علیه السلام یاریرسان داشت، دست از خلافت نمیکشید و مجبور به خانهنشینی نمیشد. پس همانگونه که مردم پیامبر صلی الله علیه و آله را مجبور به فرار کردند و به همان دلیل که پدرم خانهنشین شد، من را نیز مجبور به صلح کردند. ای پسر حرب (خطاب به معاویه)! اگر یاران باوفایی داشتم، هرگز صلح نمیکردم. (ص ۱۲۹)»