به گزارش روابط عمومی ادارهکل کتابخانههای عمومی استان یزد، آوا دهقان؛ کارشناس روابط عمومی ادارهکل کتابخانههای عمومی استان یزد، در یادداشتی نوشت:امروز وقتی وارد کتابخانه آیتالله حائری اردکان شدم، بیشتر از آنکه یک ساختمان قدیمیِ بهسازیشده ببینم، با یک «زندگی دوباره» روبهرو شدم.
زندگی، در رفتوآمد مراجعان بودغ در دانشجویانی که آرام و متمرکز مشغول مطالعه بودند؛ در کتابهایی که از قفسهها برداشته و دوباره به چرخه خواندن بازمیگشتند؛ و در لبخند و خوشرویی کتابدارانی که با حوصله پاسخگوی مراجعهکنندگان بودند.
کتابخانه آیتالله حائری اردکان، از آن مکانهایی است که بخشی از حافظه فرهنگی شهر را با خود حمل میکند. این کتابخانه در سال ۱۳۵۹ ساخته شد و سالها میزبان کتاب و کتابخوان و نسلهای مختلفی از اهالی اردکان بود.
اما گذر سالها، نیاز به تغییر و نوسازی را اجتنابناپذیر میکند. سال گذشته، همزمان با هفته کتاب، این کتابخانه بهسازی شد و حالا چهرهای تازه به خود گرفته است؛ فضایی امروزی، مرتب، دلنشین و متناسب با نیاز امروز مخاطبان.
امروز که از این کتابخانه بازدید کردم، چیزی بیش از زیبایی محیط برایم قابل توجه بود: کتابخانه، زنده بود و این شاید مهمترین اتفاقی باشد که میتواند برای یک کتابخانه رخ دهد.
کتابخانه زمانی معنا پیدا میکند که مردم در آن حضور داشته باشند؛ وقتی دانشجو گوشهای بنشیند و ساعتها مطالعه کند، وقتی مراجعهکننده برای پیدا کردن کتابی سراغ کتابدار برود، وقتی کودک و نوجوان و بزرگسال، هر کدام به دلیلی وارد آن شوند و وقتی کتابدار با روی خوش، بخشی از این مسیر را برایشان هموار کند.
در کتابخانه آیتالله حائری، امروز همه اینها را میشد دید.
فضای تازه، در کنار کتابداران خوشاخلاق و بامعرفت، تصویری ساخته بود که واقعاً به دل مینشست؛ تصویری از یک مرکز فرهنگی که فقط برای نگهداری کتابها ساخته نشده، بلکه برای زندگی کردن با کتاب شکل گرفته است.
شاید بهسازی یک ساختمان در نگاه اول، تنها یک پروژه عمرانی یا تجهیزاتی به نظر برسد؛ اما وقتی پای کتابخانه در میان باشد، ماجرا کمی متفاوت است.
اینجا، هر میز و صندلی تازه، میتواند جای مطالعه یک دانشجو باشد؛ هر قفسه، میتواند مسیر یک نفر را به سوی کتابی مهم باز کند و هر برخورد خوب یک کتابدار، میتواند دلیل بازگشت دوباره یک مراجعهکننده باشد.
کتابخانه آیتالله حائری اردکان امروز به من یادآوری کرد که فضاهای فرهنگی اگر مورد توجه قرار بگیرند، میتوانند دوباره جان بگیرند.
این کتابخانه، سالهاست بخشی از داستان فرهنگی اردکان است؛ اما حالا با چهرهای تازه، فصل جدیدی از این داستان را آغاز کرده است و شاید زیباترین تصویر از آنچه امروز دیدم، همین باشد: کتابخانهای که در سال ۱۳۵۹ ساخته شد، سالها گذشت، دوباره بهسازی شد و امروز هنوز صدای ورق خوردن کتابها و قدمهای آدمها در آن شنیده میشود. بعضی ساختمانها را میشود نوسازی کرد؛ اما بعضی مکانها را باید دوباره زنده کرد.
کتابخانه آیتالله حائری اردکان، امروز برای من یکی از همان مکانها بود؛ جایی که گذشته و امروز، در کنار هم نشست.
