یکشنبه ۴ تیر ۱۳۹۶ - ۱۶:۲۴

یادداشت امیررضا اصنافی پیرامون حوادث تروریستی تهران؛

کتاب و ابزارهای ارتباطی، روزنه های نجات بخش

امیررضا اصنافی

در دنیایی که آنقدر در فضای مجازی درگیر و غرق می شویم که دیگر تصور می کنیم همه چیز را می دانیم، کتاب هنوز جایگاه خودش را دارد. رسانه ای که سمبل تفکر و گفتگو است به هر طریقی می تواند نجات بخش انسان ها باشد.

امیر رضا اصنافی، استادیار گروه علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه شهید بهشتی و عضو هیات مدیره انجمن کتابداری و اطلاع رسانی ایران یادداشتی را با موضوع حوادث اخیر تروریستی تهران نوشته و در اختیار پایگاه اطلاع رسانی قرار داده است که در ادامه می خوانید:

حوادث تروریستی در حرم امام خمینی (ره) و مجلس شورای اسلامی، همه ما ایرانیان را آزرده خاطر کرد. کام همه مان تلخ شد و بیش از پیش خط مشی وحشیانه و جاهلانه تروریسم تکفیری بر جهانیان آشکار شد. جامعه کتابداران نیز به سهم خود این حادثه تروریستی تلخ را محکوم می کنند، شهادت جمعی از هموطنان عزیزمان را تسلیت می گویند و برای مجروحان نیز آرزوی شفای عاجل دارند. در این حادثه، نکاتی هست که از منظر کتابخانه ها و کتابداران می توان به آن توجه کرد.

نخست اینکه، کتابداران باید به عموم مردم یادآوری کنند که کتابخانه ها نیز یکی از فضاهای آموزشی و آگاهی رسانی هستند. بنابراین، باید کتابداران افزون بر انجام وظایف مرسوم مثل تهیه منابع اطلاعاتی و امانت دهی کتاب و خدمات مرجع، به فکر آگاه سازی جامعه در خصوص وقایع و حوادثی نظیر سیل، زلزله، آتش سوزی و نیز رویدادهای تروریستی باشند. یعنی باید جامعه را با کمک منابع موجود در کتابخانه ها در خصوص پیشگیری از این حوادث، کاهش تلفات ناشی از این رویدادها، و مدیریت بحران بعد از حوادث بپردازند. بنابراین، کتابخانه ها و کتابداران دوشادوش سایر نهادها و رسانه ها باید به آموزش مردم در این خصوص بپردازند. این یعنی مسئولیت اجتماعی کتابداران و در جامعه رفتن. چون کتابخانه ها را نهادهای اجتماعی می دانیم تا زمانی که هر دو با هم در تعامل باشند.

نکته دیگری که بعد از خواندن مصاحبه آقای سیدامیرعباس هاشمی، مشاور و مسئول دفتر جواد کاظم نسب، نماینده اهواز یکی از ۸ نفر محبوس شده در اتاقی در طبقه چهارم ساختمان مجلس در خبرگزاری ها برایم قابل تامل بود کمک گرفتن از کتاب برای نجافت یافتن بود. این بخش از مصاحبه ایشان قابل توجه بود:

تقریبا نیروهای سپاه پای پنجره اتاق ما، پشت نرده‌ها بودند و نیروهای تک تیرانداز سپاه و نیروی انتظامی روبه‌روی پنجره ما و در ساختمان دبیرخانه مجلس کمین کرده بودند و ما می‌ترسیدیم که به جای تروریست‌ها به ما شلیک کنند. کتاب قطوری در قفسه کتاب‌ها به چشمم خورد. آن را برداشتم و روی آن نوشتم که ما ۸ نفریم که در اتاق گیر افتاده‌ایم و یک خانم باردار هم همراه ماست. شماره تلفنم را زیرش نوشتم و از بالا برایشان پرتاب کردم. همین کار باعث شد آنها مرتب با من در تماس باشند، آن هم فقط از طریق پیامک. وقتی که نیروهای سپاه و امنیت وارد ساختمان شدند اطلاع دادند که نگران نباشید. در این میان دکتر تاجگردون، دکتر وکیلی و آقای کاظم نسب نیز با ما در ارتباط بودند و به ما اطمینان می‌دادند که زنده از اتاق بیرون خواهیم رفت.

می بینیم که کتاب و بعد ابزارهای ارتباطی دیگر، در اینجا واسطه و وسیله ای برای نجات چند انسان شد. این بار نه از نظر محتوایی بلکه خود این رسانه نجات بخش انسان های بی گناهی شد که در چنگال تروریست های وحشی اسیر بودند. در حالی که جز روزهای نمایشگاه کتاب، یا هفته کتاب به یاد یار مهربان نمی افتیم، در دنیایی که آنقدر در فضای مجازی درگیر و غرق می شویم که دیگر تصور می کنیم همه چیز را می دانیم، کتاب هنوز جایگاه خودش را دارد. رسانه ای که سمبل تفکر و گفتگو است به هر طریقی می تواند نجات بخش انسانها باشد. در انتها، به عنوان یک معلم رشته علم اطلاعات و دانش شناسی و به عنوان عضو کوچک هیات مدیره انجمن کتابداری و اطلاع رسانی ایران بیان می دارم که، جامعه کتابداران نیز به سهم خود این حادثه تروریستی تلخ را محکوم می کنند، شهادت جمعی از هموطنان عزیزمان را تسلیت می گویند و برای مجروحان نیز آرزوی شفای عاجل دارند. آرزوی سربلندی هر چه بیشتر  ایران اسلامی را داریم.